নতুন দিল্লী, ১৬ নৱেম্বৰ: কংগ্ৰেছ সংসদীয় দলৰ অধ্যক্ষা ছোনিয়া গান্ধীৰ স্মৃতিকথা ‘বিলঙিং: এ জাৰ্নি অৱ লাভ’ সোমবাৰে উন্মোচন কৰা হয়। নতুন দিল্লীৰ আইটিচি মৌৰ্যত অনুষ্ঠিত অনুষ্ঠানত ছোনিয়া গান্ধীয়ে ভাৰতলৈ আহি গান্ধী পৰিয়ালত বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পাছত আপোনত্ব আৰু স্বীকৃতি বিচাৰি পোৱাৰ যাত্ৰাৰ কথা কয়। পুত্ৰ তথা লোকসভাৰ বিৰোধী দলপতি ৰাহুল গান্ধীয়ে পিতৃ ৰাজীৱ গান্ধীৰ সৈতে মাতৃৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আৰু পৰৱৰ্তী জীৱনৰ কঠিন সময়ৰ স্মৃতি সোঁৱৰে।
উন্মোচনী অনুষ্ঠানত ছোনিয়া গান্ধীৰ সৈতে ৰাহুল গান্ধী আৰু প্ৰিয়ংকা গান্ধী ভদ্ৰাই অংশ লয়। হাৰ্পাৰকলিনছ ইণ্ডিয়াই প্ৰকাশ কৰা স্মৃতিকথাখন ১০ নৱেম্বৰৰ পৰা বিক্ৰীৰ বাবে উপলব্ধ হৈছে।
এক নজৰত
- তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী চি. জোছেফ বিজয়, ঝাৰখণ্ডৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হেমন্ত সোৰেন, জম্মু-কাশ্মীৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ওমৰ আব্দুল্লাহ আৰু সমাজবাদী পাৰ্টিৰ সভাপতি অখিলেশ যাদৱ অনুষ্ঠানত উপস্থিত আছিল।
- বিজেপি নেতা তথা পঞ্জাবৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী কেপ্টেইন অমৰিন্দৰ সিং, প্ৰাক্তন উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি হামিদ আনছাৰী আৰু প্ৰাক্তন লোকসভা অধ্যক্ষা মীৰা কুমাৰেও অংশ লয়।
- প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙৰ পত্নী গুৰশৰণ কৌৰ, প্ৰাক্তন বিত্তমন্ত্ৰী পি. চিদাম্বৰম আৰু প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা উপদেষ্টা শিৱশংকৰ মেননো উপস্থিত আছিল।
- বাওঁপন্থী দলসমূহৰ কোনো প্ৰতিনিধি অনুষ্ঠানত উপস্থিত নাছিল।
ঘটনাৰ বিৱৰণ
স্মৃতিকথাখনৰ নামৰ ব্যাখ্যা কৰি ছোনিয়া গান্ধীয়ে কয় যে, ভাৰতলৈ অহা আৰু গান্ধী পৰিয়ালত বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পাছত নিজৰ ঠাই বিচাৰি পোৱাৰ চেষ্টাৰ কথাই কিতাপখনত স্থান পাইছে। তেওঁৰ মতে, একে সামাজিক পটভূমিৰ হ’লেও বিবাহৰ পাছত নতুন ঘৰত খাপ খুৱাই লোৱাটো বহু মহিলাৰ বাবেই কঠিন হৈ পৰে।
ইটালীত ডাঙৰ-দীঘল হোৱাৰ সময়ত বয়োজ্যেষ্ঠসকলক সন্মান কৰাৰ শিক্ষা পাইছিল বুলি উল্লেখ কৰি তেখেতে কয়, সেই শিক্ষাই গান্ধী পৰিয়ালৰ আনুষ্ঠানিক পৰিৱেশত খাপ খাবলৈ সহায় কৰিছিল। প্ৰথমতে শাহু ইন্দিৰা গান্ধীক যথেষ্ট ভয় কৰিছিল আৰু ‘মাম্মি’ বুলি সম্বোধন কৰিবলৈও কিছু সময় লাগিছিল বুলি তেওঁ সোঁৱৰে।
ৰাহুল গান্ধীয়ে কয়, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰেমৰ কাহিনী কেম্ব্ৰিজৰ ভাৰ্ছিটি ৰেষ্টুৰেণ্টৰ সৈতে জড়িত। বহু বছৰৰ পাছত প্ৰেমিকাৰ সৈতে কেম্ব্ৰিজলৈ গৈ তেওঁ সেই ৰেষ্টুৰেণ্টখন চাবলৈ গৈছিল, য’ত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰথম সাক্ষাৎ হৈছিল। ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ কৰ্মচাৰীয়ে ৰাজীৱ আৰু ছোনিয়া গান্ধীক মনত ৰাখিছিল বুলিও তেওঁ জনায়।
কৰ্মচাৰীয়ে ‘চিকেন ছাছ্যৰ’ খাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল বুলি উল্লেখ কৰি ৰাহুল গান্ধীয়ে হাঁহিৰ মাজতে কয়, প্ৰেমত পৰিব বিচাৰিলে ভাৰ্ছিটি ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ যাব পাৰে, কিন্তু সেই খাদ্যবিধ নাখাব।
কাৰ কি বক্তব্য
ছোনিয়া গান্ধীয়ে কয়, তেওঁৰ শাহু, স্বামী, পুত্ৰ, কন্যা আৰু নিজৰ বিষয়ে বহু কথা লিখা হৈছে; কিন্তু তাৰ অধিকাংশই বাস্তৱৰ সৈতে মিল নোহোৱা কাহিনী। আঘাতজনক অসত্যৰ বিপৰীতে নিজৰ অনুভৱ আৰু পৰিয়ালক যিদৰে জানে, সেই কথা পাঠকৰ সন্মুখত তুলি ধৰিবলৈকে তেওঁ কিতাপখন লিখিছে।
আৰম্ভণিতে অন্তৰৰ কথা প্ৰকাশ কৰাটো কঠিন লাগিছিল যদিও লিখিবলৈ লোৱাৰ পাছত যেন বান্ধ ভাঙি গৈছিল বুলি তেখেতে জনায়। ইন্দিৰা গান্ধী আৰু ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড সম্পৰ্কীয় অধ্যায় দুটা লিখাটোৱেই আটাইতকৈ কঠিন আছিল। ৰাহুল, প্ৰিয়ংকা আৰু তেওঁৰ বন্ধু মঞ্জুলিকা ডুবেই স্মৃতিকথাখন লিখিবলৈ উৎসাহ দিছিল বুলিও তেওঁ কয়।
যুৱসকলৰ অধিকাৰৰ দাবীত একত্ৰিত হোৱাৰ বিষয়টোক উৎসাহজনক বুলি উল্লেখ কৰি ছোনিয়া গান্ধীয়ে কয়, নতুন প্ৰজন্মক উপদেশ দিয়াতকৈ তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত।
ৰাহুল গান্ধীয়ে কয়, শৈশৱত তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ অত্যন্ত ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক দেখিছিল। ইন্দিৰা গান্ধী আৰু তাৰ পাছত ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডই সেই জগতখন এক মুহূৰ্ততে সলাই পেলাইছিল। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পাছত মাতৃৰ জীৱনৰ উচ্ছলতা ম্লান হৈ পৰিছিল বুলি তেওঁ মন্তব্য কৰে।
তেওঁ কয়, তাৰ পাছত ভাৰতৰ গাঁও-চহৰৰ লাখ লাখ লোকে ছোনিয়া গান্ধীক নিজৰ আপোনজন বুলি গ্ৰহণ কৰিছিল। ছোনিয়া গান্ধীয়ে চাৰিবাৰ কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজিছে আৰু তেওঁক কেতিয়াও ভয় কৰা বা পিছুৱাই যোৱা দেখা নাই বুলিও ৰাহুল গান্ধীয়ে জনায়।
স্মৃতিকথাখনত জৰুৰীকাল আৰু ১৯৮৪ চনৰ শিখ-বিৰোধী হিংসাৰ প্ৰসংগ ধুই-মচি উজলাই তোলাৰ অভিযোগ তুলিছে বিজেপিয়ে। কংগ্ৰেছ নেতাসকলে অৱশ্যে কিতাপখনক ছোনিয়া গান্ধীৰ জীৱনৰ অকপট বিৱৰণ বুলি অভিহিত কৰিছে।
পটভূমি
স্মৃতিকথাখনত ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ কেইবা দশকৰ পটভূমিত ছোনিয়া গান্ধীৰ ব্যক্তিগত জীৱন আৰু পৰিয়ালৰ অভিজ্ঞতা স্থান পাইছে। ৰাজীৱ গান্ধীৰ সৈতে বিবাহৰ পাছত ভাৰতলৈ অহা, ইন্দিৰা গান্ধী আৰু ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড আৰু তাৰ পাছৰ পাৰিবাৰিক জীৱনৰ ৰূপান্তৰ কিতাপখনৰ মূল বিষয়সমূহৰ ভিতৰত আছে।
ৰাহুল গান্ধীয়ে কয়, পিতৃৰ মৃত্যুৰ সময়ৰ বহু কথা মাকৰ স্মৃতিত অস্পষ্ট হৈ আছে। কিতাপখনত সেই সময়ৰ কিছু বিৱৰণ ছোনিয়া গান্ধী আৰু প্ৰিয়ংকা গান্ধী ভদ্ৰাই একেলগে সাজি উলিয়াইছে।